fbpx

Feel the fear: wat is jouw dilemma?

Erkend coach Ingrid Zuure helpt jou vanuit haar praktijk nabij Leiden om veerkrachtig in het leven te staan
Hier zie je mijn zus op een quad in de woestijn. Die doet dat gewoon:-)

“Feel the fear and do it anyway.” Dat hoorde ik een paar dagen geleden op de nieuwjaarsreceptie van de ondernemersvereniging. Ik had meteen een beeld. Hoe ik als kind in de rij bij de Python stond. Hoe ik als student door een grottenstelsel kroop dat zo smal was dat een klasgenoot met een maatje meer bijna vast kwam te zitten. Hoe ik al jong mijn eerste kind kreeg. En natuurlijk hoe ik een paar jaar geleden mijn baan opzegde en voor mijzelf begon.

Midlife

Ben je veertiger of vijftiger? Dan herken je misschien dat dilemma: het roer wel eens om willen gooien, maar aarzelen. Omdat iets je tegenhoudt. Omdat je de consequenties niet kunt overzien. Omdat je nou net van alles hebt opgebouwd.

Opluchting

Soms is angst gezond. Dan zegt je ingebouwde waarschuwingssysteem dat je alert moet zijn of dat je niet heel verstandig bezig bent. Zoals in die grot😉. Maar als angst je belemmert om te doen wat je graag wilt – verhuizen, van baan veranderen, een reis maken, je haar afknippen – , dan is dat toch zonde? Dus voel de angst en accepteer hem. Zet die spannende stap en geniet van de opluchting. Wees trots dat je het gedaan hebt. Feel the fear en kom in beweging. Wie weet hoe ver het je brengt.

Waar dacht jij aan toen je dit las?

Wil je de stap samen zetten? Dat kan! Kijk hier

Wat te doen als je een offday hebt: zeven praktische tips.

Erkend coach Ingrid Zuure helpt jou vanuit haar praktijk nabij Leiden om veerkrachtig in het leven te staan.

Vierkante wielen

Mijn eerste werkweek na de vakantie startte met een offday van de ergste soort. Hier geef ik prijs hoe ik de dag door wist te komen, al moest ik wel alles op alles zetten. Hoofd en handen leken volledig uitgeschakeld en wat ik ook probeerde, ik kreeg de trein niet rijdend. Een half uur wachten op nieuwe inlogcodes omdat je zes keer je wachtwoord verkeerd intikt, het was mij niet eerder overkomen. Die onverwachte tijdstraf greep ik aan om wat papierwerk te ordenen en ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik had er een vrij alternatief alfabet van gemaakt. Het gevoel dat ik op vierkante wielen reed maakte mij zo moedeloos, dat ik aan het externaliseren sloeg. Lag het niet gewoon aan de mannen die op de etage boven mij met zwaar elektrisch gereedschap raamkozijnen aan het vervangen waren? Ja! In ieder geval een beetje. Want naast de kozijnen zaagden ze ook een stroomkabel door. Helemaal in de geest van mijn werkdag.

Vrijheid

‘Weet je wat?’ dacht ik, ‘Ik skip alles, ga een stevige strandwandeling maken en ergens koffiedrinken waar het chill is. Dat is de vrijheid van een zzp’er.’ Die gedachte gaf zo’n opgelucht gevoel dat ik mijn laptop bijna had dichtgeklapt. Want een fijn idee was het zeker, maar was het ook een goed idee? Nee.

Vluchten

Naast vrijheid had ik ook verantwoordelijkheid. De rest van de week moest ik goed beslagen ten ijs komen en dat vroeg enige voorbereiding. Met vluchten, de ware behoefte achter het strandidee, zou ik het probleem niet oplossen maar voor mij uit schuiven. Doorbijten en onder ogen zien dat ik deze offday moest ondergaan was hoe dan ook een beter plan. Maar hóe pak je het aan als alles zo moeizaam gaat?

Van offday naar opstart: 7 praktische tips

1. Vecht niet tegen jezelf.

Vechten kost kracht en die energie heb je nu hard nodig voor andere zaken. Leg je erbij neer dat het vandaag moeizaam gaat en bedenk dat een zware offday maar zelden voorkomt.

2. Vergeet voor één dag alles wat je geleerd hebt over efficiënt werken.

Adviezen om met een grote, moeilijke klus te beginnen (liefst ook nog in de ochtend!) frustreren alleen maar. Lezen van rapporten over thema’s die niet je tweede natuur zijn? Morgen weer een dag.

3. Over tweede natuur gesproken, wat zijn de aller-makkelijkste klussen die je te doen hebt?

Zijn er dingen die zó makkelijk voor je zijn dat je ze amper als werk beschouwt? Daar begin je mee, ook als ze niet belangrijk of dringend zijn. Makkelijk hoeft trouwens niet te betekenen dat een klus eenvoudig is. Als je ergens goed in bent of ergens veel van af weet is het voor jou makkelijk, ook al gaat het om hogere wiskunde.

4. Wat is de aller-leukste taak die op je to-dolijst of in je functieomschrijving staat?

Kijk nog steeds niet naar belangrijk of dringend, maar echt alleen naar leuk. Met deze klussen laad je de batterij op. En met die energie kun je aan de volgende klus beginnen. Moet je nagaan wat er met je batterij gebeurt als makkelijk en leuk ook nog eens samengaan…

5. Zoek kleine taken.

Dingen die je in minder dan een half uur kunt voltooien. Of hak grote taken in kleine stukjes. Lees van dat rapport alleen de samenvatting. Zo kun je al voor de lunch een paar projectjes afvinken en zie je dat de trein toch blijkt te rijden. Dat geeft moed.

6. Vijzel je gemoedstoestand op door je omgeving te veranderen.

Met een andere plek, een andere kamer of je bureau een kwartslag gedraaid kun je je al beter voelen. Voeg daar je favoriete muziek of een app met achtergrondgeluiden (koffietentjesgeroezemoes, vogel-getsjilp) bij, gooi het raam open en zorg voor meer of minder licht.

7. Vraag hulp.

Doe iets samen wat je normaal gesproken alleen zou doen. Vraag een collega je bij te praten in plaats van dat je je door een stapel verslagen heen moet worstelen. Lucht (kort) je hart bij iemand op of buiten je werk. Wie weet krijg je een hart onder de riem.

Het nut van dit lijstje? Hiermee doorbreek je de neerwaartse spiraal. Je vermijdt dat je energie weg gutst zonder dat je iets bereikt. Je steekt je tijd in taken met een hoge kans van slagen. Daar ga je je beter van voelen. En dat bezorgt je energie.

Vluchtgedrag of veerkracht?

Er is niets mis met het inlassen van een break. Sterker nog, het kan je veel opleveren. Vraag je alleen af wat je motief is. Doe je het om een lastige situatie te ontlopen dan hou je jezelf voor de gek. Als je ondanks dat het stroef gaat toch probeert iets voor elkaar te krijgen, laat je in ieder geval zien dat je veerkracht hebt en je verantwoordelijkheid neemt.

Succes en bedenk: aan alles komt een eind, ook aan een offday. Ik kon de volgende dag de draad weer oppakken, met op de achtergrond een lekker muziekje. Zonder dat het een noodgreep was.

En jij, hoe ga jij een offday te lijf?

Hoe een paard mij feedback gaf

Grenzen aangeven

De paarden hadden mij tot nu toe volkomen genegeerd. Ze waren druk bezig hun lippen onder het hek door te wurmen om stukjes gras uit het naastgelegen weiland te bemachtigen. Pas toen ik pionnen neerzette om symbolisch mijn grenzen aan te duiden, draaide Britthee, een grote, statige merrie, zich om. Zonder omwegen liep ze op een kegel af en begon er met haar neus tegenaan te duwen. De oranje punt zwiepte van links naar rechts, kwam akelig dicht bij de grond, maar veerde uiteindelijk toch weer op. Het scheelde weinig of mijn grenzen lagen in het natte zand. Toch was dit precies waar ik voor kwam.

Paarden zijn perfecte coaches.

Ze hangen je niet op aan een ongelukkige uitspraak van twee weken geleden, ze kijken niet hoofdschuddend je psychologische test na en ze schrijven geen verslag waar je je zes kantjes lang doorheen moet worstelen. Ze luisteren gewoon hoe je stem klinkt. Ze kijken wat je doet en hoe je je beweegt. Zo bepalen ze of je interessant bent of dat ze je lekker links gaan laten liggen. En – van levensbelang – zo schatten ze in of je bedreigend dan wel betrouwbaar bent. Of ze je willen volgen of dat ze denken ‘Nou, je kan me nog meer vertellen’. Probeer maar eens een paard mee te krijgen dat zich schrap zet. Boezem je daarentegen vertrouwen in, dan heb je niet eens een leidsel nodig. Dat is hun feedback.

Het inzicht

Maar hoe kan je iets beter aangeven dan met fluorescerende pionnen? Toen ik met twee wildvreemde paarden om mij heen aangaf ‘tot hier en niet verder’ was dat voor Britthee een regelrechte uitnodiging om die grens te gaan verkennen. Het lag voor de hand om te denken ‘Zie je, ik geef het niet goed aan’. Aan de andere kant, wat was hier niet duidelijk aan? Het duurde bijna een week voordat ik het inzicht kreeg dat ik met die grens eigenlijk iets afbakende wat ik juist graag wilde delen. Wat Britthee dacht zal ik nooit weten, maar wat ze deed heeft mij op het juiste spoor gezet; die grens strookte niet met mijn verlangen. Grenzen stellen was in dit geval verspilde energie.

En de lichaamstaal?

Hoe betrouwbaar kom ik eigenlijk over? De proef op de som kwam aan het eind van de sessie, toen ik probeerde Britthee mij te laten volgen. Hoe dat afliep zie je in dit filmpje…

Better imperfect action than perfect inaction

Hoe een quote mij hielp bereiken wat ik niet voor mogelijk had gehouden.

‘Better imperfect action than perfect inaction’ las ik op de blog van een ondernemerscoach. Het gaat erom dàt je iets doet en niet hóe je het doet. Daadkracht dus. Dat kwam binnen. Nu ga ik eindelijk een promovideo voor mijn praktijk maken, dacht ik en sloeg aan het filmen, gewoon met mijn  mobiel. Dat had ik een beetje onderschat. De deurbel, kinderen op trampolines, een dikke bromvlieg, mezelf terugzien, het viel niet mee. Maar zesentwintig takes later had ik dan toch iets acceptabels.  En had ik veel geleerd.

Beren van de wegscreenshot-video-ingrid-zuure-erkend-coach-stairs-coaching

Better imperfect action than perfect inaction. Een filmpje maken èn publiceren? No way, niets voor mij. Maar dit motto haalde voor mij de beren van de weg. Het maakte dat ik, die nauwelijks de opname- van de pauzeknop kon onderscheiden, nu toch een filmpje online heb staan. Met die imperfect action ben ik wel mooi een stap verder gekomen. Kun je je voorstellen wat een goed gevoel dat geeft?

Van woorden naar daden!

Heb jij ondertussen al bedacht welke perfect inaction je om gaat zetten in imperfect action?

Ik hoor het graag!

Wat schone schijn en troost met elkaar te maken hebben

Een dag met verdriet

“We zijn hier vandaag, maar we hadden hier eigenlijk niet moeten zijn.”

Het waren de eerste woorden van de voorganger. Een zin die samenvatte wat alle aanwezigen voelden.

Op Facebook had ik nu een leuk filmpje van mijn hond kunnen posten. Dat hij ligt te rollen in het gras of dat hij meeloeit als er een ambulance voorbijkomt. Of een foto van het ontbijtje met mijn dochter. Mijn dagelijks leven voor de buitenwereld, maar wat je niet ziet is dat ik eigenlijk knallende koppijn heb. Koppijn omdat ik net van een begrafenis kom.

Schone schijnStairs Coaching. Maak werk van je veerkracht. Over rouw, verdriet en troost.

Op social media lacht de wereld je tegemoet. Balkonnetjes van nog geen meter diep met rijk bloeiende planten en een knus zitje. Nergens spinnenwebben, vogelpoep of hoopjes dooie bladeren. En dan die selfies van mensen die hun pilsje liften, zodat je thuis mee kunt proosten. In je eentje.

Is dat alleen maar schone schijn? Ik weet het niet.

Troost en een nieuw begin

Misschien was het creëren van dat mooie balkonnetje een manier om troost of afleiding te zoeken. Afleiding vanwege je ontslag, het eind van je relatie of omdat je iemand mist. Het opvegen van dorre bladeren, het zaaien van nieuwe bloemen en het plaatsen van een stoeltje op een plekje waar de zon schijnt. Aan het eind van een dal weer de weg omhoog weten te vinden. Iets nieuws creëren en je weer stukje bij beetje op de toekomst kunnen richten. Dat is wat foto’s óók kunnen vertellen. Zelfs als er geproost wordt. Want proosten wil niet zeggen dat er de hele tijd gedold wordt. Wellicht bieden die vrienden elkaar op dat terrasje een luisterend oor in moeilijke tijden. Meer dan dat heb je soms niet nodig om weer even verder te kunnen.

Achter elke foto schuilt een verhaal. Je weet niet altijd welk verhaal; schijn kan aardig bedriegen. Toch post ik vandaag geen foto. Er is er geen die het juiste verhaal kan vertellen. Ik heb en houd hoofdpijn en wil er niet omheen draaien.

Ik hoop dat haar naasten een luisterend oor vinden en dat er een tijd komt dat hun stoel weer in de zon staat. Zij was het waard om hoofdpijn voor te hebben.

Want we waren daar wel, maar we hadden er eigenlijk niet moeten zijn.

Six or nine? Van conflict naar begrip

Stairs Coaching. Maak werk van je veerkracht. Six or nine? Van conflict naar begrip.

Het conflict

Ik herinner het mij nog goed. Eén van mijn eerste baantjes en meteen een conflict. Onverwacht en onbedoeld. Met mijn resultaatgerichtheid, gedrevenheid en de niet goed gegeven (of niet goed begrepen) instructie van een collega botste ik in volle vaart op een zeer ervaren medewerker die standvastig, zorgvuldig en vol toewijding zijn werk deed. Het akkefietje werd groter. Anderen gingen zich ermee bemoeien en het was een belachelijk idee dat een flesje douchespul de aanleiding was. Ik wilde helemaal geen collega’s dwars zitten, laat staan ruzie maken. Hoe was ik hierin verzeild geraakt?

Het onbegrip: six or nine?

Als ik hier ‘met de kennis van nu’ op terug kijk, zie ik twee mensen vol overtuiging hun werk doen. De één heeft een lange staat van dienst en kent het klappen van de zweep. Je hoeft hem niets wijs te maken. Hij moet zijn magazijn op orde houden en verantwoording afleggen als de voorraad niet klopt. En dat komt met het vele in- en uitlopen nogal eens voor. De ander is na een paar jaar studeren gretig om aan het werk te gaan. Ze werkt op de inkoopafdeling en helpt een collega bij het maken van de folder met een snoeiharde deadline. Dus als de collega haar vraagt om voor één van de foto’s een paar artikelen uit het magazijn te halen is ze al op weg. Daar wordt ze in haar kraag gevat; een onbekend gezicht dat er met de Andrélon vandoor gaat, dat heeft de chef meteen in de gaten. Ze laat het lijstje van de collega zien, maar komt daar niet mee weg. De emoties beginnen op te lopen…

Het begrip

Het was vast niet zo uit de hand gelopen als beiden bovenstaand plaatje hadden gezien. Dan was zij met haar lijstje direct naar de magazijnman gelopen om uit te leggen wat ze nodig had en waarvoor. Of de magazijnman had zich er met een telefoontje naar boven van kunnen verzekeren dat zij geen insluiper maar een heuse collega was. Ze hadden samengewerkt, elkaar een prettige dag gewenst en waren zonder ophef weer verder gegaan met hun eigen taken.

Six or nine? Deze herinnering kwam bij mij op toen ik dit plaatje even op mij in liet werken. Heb jij ook van die akkefietjes gehad? Welke herinnering heb jij als je naar dit plaatje kijkt? Ik ben benieuwd!