fbpx

Better imperfect action than perfect inaction

Hoe een quote mij hielp bereiken wat ik niet voor mogelijk had gehouden.

‘Better imperfect action than perfect inaction’ las ik op de blog van een ondernemerscoach. Het gaat erom dàt je iets doet en niet hóe je het doet. Daadkracht dus. Dat kwam binnen. Nu ga ik eindelijk een promovideo voor mijn bedrijf maken, dacht ik en sloeg aan het filmen, gewoon met mijn  mobiel. Dag 1 draaide om het verkennen van technische functies en wennen aan de camera (“Iew, ben ik dat?”, “Ja schat, zo doe je altijd”). Op dag 2 stond de eerste serieuze opname er bijna op. Bijna, omdat er precies in de drie minuten dat ik mijn beste opname ooit aan het maken was, een pakketje werd bezorgd. Oké, valse start, nog één keer draaien en klaar, dacht ik. Niet wetende dat naast pakketbezorgers ook kinderen op trampolines (sorry lieve buren, no offense!) en dikke bromvliegen roet in het eten kunnen gooien. Dag 3 verliep zo goed als gesmeerd. Na zesentwintig takes had ik geen zin meer om mijn mobiel wéér nauwkeurig tegen die boekenstapel te plaatsen. Ik zocht een statief, kocht een speciale houder en voilá, het stond erop. Nu alleen nog die gekke grimas aan het eind eruit knippen. Op dag 4 ontdekte ik na een paar uur gepruts dat daar eenvoudige programma’s voor zijn en… Nou ja, het beeld is duidelijk denk ik. Je kunt zeggen dat ik veel geleerd heb.

Beren van de wegscreenshot-video-ingrid-zuure-erkend-coach-stairs-coaching

Better imperfect action than perfect inaction. Een filmpje maken èn publiceren? No way, niets voor mij. Maar dit motto haalde voor mij de beren van de weg. Het maakte dat ik, die nauwelijks de opname- van de pauzeknop kon onderscheiden, nu toch een filmpje online heb staan. Met die imperfect action ben ik wel mooi een stap verder gekomen. Kun je je voorstellen wat een goed gevoel dat geeft?

Van woorden naar daden!

Heb jij ondertussen al bedacht welke perfect inaction je om gaat zetten in imperfect action?

Ik hoor het graag!

Wat schone schijn en troost met elkaar te maken hebben

Een dag met verdriet

“We zijn hier vandaag, maar we hadden hier eigenlijk niet moeten zijn.”

Het waren de eerste woorden van de voorganger. Een zin die samenvatte wat alle aanwezigen voelden.

Op Facebook had ik nu een leuk filmpje van mijn hond kunnen posten. Dat hij ligt te rollen in het gras of dat hij meeloeit als er een ambulance voorbijkomt. Of een foto van het ontbijtje met mijn dochter. Mijn dagelijks leven voor de buitenwereld, maar wat je niet ziet is dat ik eigenlijk knallende koppijn heb. Koppijn omdat ik net van een begrafenis kom.

Schone schijnStairs Coaching. Maak werk van je veerkracht. Over rouw, verdriet en troost.

Op social media lacht de wereld je tegemoet. Balkonnetjes van nog geen meter diep met rijk bloeiende planten en een knus zitje. Nergens spinnenwebben, vogelpoep of hoopjes dooie bladeren. En dan die selfies van mensen die hun pilsje liften, zodat je thuis mee kunt proosten. In je eentje.

Is dat alleen maar schone schijn? Ik weet het niet.

Troost en een nieuw begin

Misschien was het creëren van dat mooie balkonnetje een manier om troost of afleiding te zoeken. Afleiding vanwege je ontslag, het eind van je relatie of omdat je iemand mist. Het opvegen van dorre bladeren, het zaaien van nieuwe bloemen en het plaatsen van een stoeltje op een plekje waar de zon schijnt. Aan het eind van een dal weer de weg omhoog weten te vinden. Iets nieuws creëren en je weer stukje bij beetje op de toekomst kunnen richten. Dat is wat foto’s óók kunnen vertellen. Zelfs als er geproost wordt. Want proosten wil niet zeggen dat er de hele tijd gedold wordt. Wellicht bieden die vrienden elkaar op dat terrasje een luisterend oor in moeilijke tijden. Meer dan dat heb je soms niet nodig om weer even verder te kunnen.

Achter elke foto schuilt een verhaal. Je weet niet altijd welk verhaal; schijn kan aardig bedriegen. Toch post ik vandaag geen foto. Er is er geen die het juiste verhaal kan vertellen. Ik heb en houd hoofdpijn en wil er niet omheen draaien.

Ik hoop dat haar naasten een luisterend oor vinden en dat er een tijd komt dat hun stoel weer in de zon staat. Zij was het waard om hoofdpijn voor te hebben.

Want we waren daar wel, maar we hadden er eigenlijk niet moeten zijn.

Six or nine? Van conflict naar begrip

Stairs Coaching. Maak werk van je veerkracht. Six or nine? Van conflict naar begrip.

Het conflict

Ik herinner het mij nog goed. Eén van mijn eerste baantjes en meteen een conflict. Onverwacht en onbedoeld. Met mijn resultaatgerichtheid, gedrevenheid en de niet goed gegeven (of niet goed begrepen) instructie van een collega botste ik in volle vaart op een zeer ervaren medewerker die standvastig, zorgvuldig en vol toewijding zijn werk deed. Het akkefietje werd groter. Anderen gingen zich ermee bemoeien en het was een belachelijk idee dat een flesje douchespul de aanleiding was. Ik wilde helemaal geen collega’s dwars zitten, laat staan ruzie maken. Hoe was ik hierin verzeild geraakt?

Het onbegrip: six or nine?

Als ik hier ‘met de kennis van nu’ op terug kijk, zie ik twee mensen vol overtuiging hun werk doen. De één heeft een lange staat van dienst en kent het klappen van de zweep. Je hoeft hem niets wijs te maken. Hij moet zijn magazijn op orde houden en verantwoording afleggen als de voorraad niet klopt. En dat komt met het vele in- en uitlopen nogal eens voor. De ander is na een paar jaar studeren gretig om aan het werk te gaan. Ze werkt op de inkoopafdeling en helpt een collega bij het maken van de folder met een snoeiharde deadline. Dus als de collega haar vraagt om voor één van de foto’s een paar artikelen uit het magazijn te halen is ze al op weg. Daar wordt ze in haar kraag gevat; een onbekend gezicht dat er met de Andrélon vandoor gaat, dat heeft de chef meteen in de gaten. Ze laat het lijstje van de collega zien, maar komt daar niet mee weg. De emoties beginnen op te lopen…

Het begrip

Het was vast niet zo uit de hand gelopen als beiden bovenstaand plaatje hadden gezien. Dan was zij met haar lijstje direct naar de magazijnman gelopen om uit te leggen wat ze nodig had en waarvoor. Of de magazijnman had zich er met een telefoontje naar boven van kunnen verzekeren dat zij geen insluiper maar een heuse collega was. Ze hadden samengewerkt, elkaar een prettige dag gewenst en waren zonder ophef weer verder gegaan met hun eigen taken.

Six or nine? Deze herinnering kwam bij mij op toen ik dit plaatje even op mij in liet werken. Heb jij ook van die akkefietjes gehad? Welke herinnering heb jij als je naar dit plaatje kijkt? Ik ben benieuwd!