fbpx

Veerkracht en angst in virustijden

Wat een vreemde tijden, vind je niet? Al verlang ik naar het normale leven, ik moet zeggen dat het thuis blijven, het videobellen en het achter glas zwaaien begint te wennen. Al ben ik soms ook wel een beetje bang. Bang dat mijn dierbaren ziek worden, zorgen over rekeningen die betaald moeten worden, bang om zelf ziek te worden. Gisteren weigerde ik mijn koffie to go omdat de medewerker met blote handen het dekseltje op de beker had gedaan. Ik voelde mij een zeur, maar ik voelde ook een soort overlevingsdrang. Om geen corona te krijgen geven we elkaar geen hand en houden we anderhalve meter afstand. Winkelwagentjes worden na elk gebruik ontsmet. Dan laat je toch geen vreemde aan je drinkbeker rommelen? Enfin, als je mij dit een maand geleden had voorspeld zou ik je vreemd hebben aangekeken.

Mocht je ook weleens bang zijn, dan hoop ik dat je iets hebt aan deze tips:

Voorzorgsmaatregelen

  • Al die voorzorgsmaatregelen zijn er om te voorkomen dat het coronavirus zich verspreidt. Ze zijn niet altijd leuk, maar wel simpel en effectief. Ik heb dierbaren die werken in de zorg en dierbaren die afhankelijk zijn van zorg. Zij kunnen zich niet altijd aan de anderhalve meter afstand houden en hebben niet altijd de juiste beschermingsmiddelen. Des te belangrijker is het dat ík die afstand houd en mijn handen goed was. Daarmee heb ik invloed op mijn eigen gezondheid en die van anderen. En juist bij angst is het fijn om ergens invloed op te hebben.

Afleiding

  • Zorg voor een verzetje. Afleiding helpt. Werk, je hobby’s en muziek zijn een paar dingen die afleiding kunnen bieden. Van welke muziek word jij blij of rustig? Zorg dat je deze liedjes bij de hand hebt. Je kunt ze ook op een bepaalde tijd automatisch af laten spelen.

Vorige week heb ik voor het eerst broodpudding gemaakt. Door iets te creëren en het volgen van het recept kon ik mijn gedachten verzetten. En ik had gelijk een lekker toetje😉

Meditatie

  • Met meditatie leer je je gedachten te beheersen. Dat is heel nuttig als je last hebt van angst. Mediteren moet je leren dus begin eenvoudig, bijvoorbeeld met een ademhalingsoefening. Kijk bij je (online)bieb, op internet of in de appstore voor meditatieoefeningen.

Hier en nu

  • Blijf bij vandaag, in het hier en nu. Als je zorgen hebt over de toekomst of piekert over wat in het verleden is gebeurd, vraag je dan af of dat zin heeft. Doe je er inzichten mee op? Kun je voor die zorgen of angst een oplossing bedenken? Dan heb je er iets aan. Anders heeft piekeren geen zin en kun je beter proberen de situatie te aanvaarden.

Schrijf je inzichten en oplossingen op en noteer er ook bij wanneer je met die oplossingen aan de slag gaat. Hiermee krijg je regie over je zorgen en angst.

Bewegen

  • Beweeg! Bewegen is een goede remedie tegen bang zijn. Het helpt je fysiek en mentaal te ontspannen. De sportclubs zijn dicht, maar er zijn genoeg alternatieven. Wandel door je buurt, ren, zet de radio aan en dans, loop een paar keer de trap op en neer, hoelahoep of ga naar YouTube en doe met je (klein)kinderen de z@ppsport@home workout van positivo Nathan Rutjes.

Heb jij nog andere tips? Laat het weten! Ik wens je veel succes en vooral een beetje ontspanning.

Speurtocht

Erkend coach Ingrid Zuure helpt jou vanuit haar praktijk nabij Leiden om veerkrachtig in het leven te staan.

Spoorzoeken

Op het pad achter ons huis hingen deze plaatjes. Regenbestendig en op een meter of vijftig van elkaar. Het leek mij een speurtocht (was weinig fantasie voor nodig). Spoorzoeken, als kind vond ik dat reuze spannend. Samen met vriendinnen en vriendjes paaltjes, pijlen of plaatjes volgen zonder dat je precies weet wat je vindt en waar je uitkomt.

Richting kwijt

Misschien ben ik een beroepsgek aan het worden, maar ik zag er direct een metafoor in. Soms weet je wat je wilt en wat je daarvoor moet doen. Je volgt de pijlen en je krijgt het voor elkaar. Niet altijd sta je erbij stil dat je daar een weg voor af hebt moeten leggen. En soms is er een plaatje weggewaaid en ben je de richting kwijt. Je weet niet meer waar je goed aan doet: gewoon de weg blijven volgen, de afslag nemen of misschien een stukje terug lopen. Ondertussen draai je rondjes.

Twijfels

Vroeger was de oplossing eenvoudig. Je vriendjes en jij, jullie dachten met elkaar mee en samen kwam je er uit. Nu je ouder en gesetteld bent lijkt het een stuk ingewikkelder. Onterecht. Ten eerste horen twijfels bij het leven. Als kind heb je kindertwijfels, als volwassene heb je volwassentwijfels. Wat helpt is om je vraagstuk te vereenvoudigen. Hoe zou je het aan een kind uitleggen, hoe zou een kind hier tegenaan kijken? En net als vroeger helpt het ook op deze leeftijd om er samen over na te denken. Leg je twijfels voor aan vrienden of familie. Een coach kan natuurlijk ook. Want geloof me, het antwoord heb je al in je. Je moet er alleen nog bij zien te komen. Dat kan een hele speurtocht zijn. En die hoef je niet in je eentje af te leggen.

Feel the fear: wat is jouw dilemma?

Erkend coach Ingrid Zuure helpt jou vanuit haar praktijk nabij Leiden om veerkrachtig in het leven te staan
Hier zie je mijn zus op een quad in de woestijn. Die doet dat gewoon:-)

“Feel the fear and do it anyway.” Dat hoorde ik een paar dagen geleden op de nieuwjaarsreceptie van de ondernemersvereniging. Ik had meteen een beeld. Hoe ik als kind in de rij bij de Python stond. Hoe ik als student door een grottenstelsel kroop dat zo smal was dat een klasgenoot met een maatje meer bijna vast kwam te zitten. Hoe ik al jong mijn eerste kind kreeg. En natuurlijk hoe ik een paar jaar geleden mijn baan opzegde en voor mijzelf begon.

Midlife

Ben je veertiger of vijftiger? Dan herken je misschien dat dilemma: het roer wel eens om willen gooien, maar aarzelen. Omdat iets je tegenhoudt. Omdat je de consequenties niet kunt overzien. Omdat je nou net van alles hebt opgebouwd.

Opluchting

Soms is angst gezond. Dan zegt je ingebouwde waarschuwingssysteem dat je alert moet zijn of dat je niet heel verstandig bezig bent. Zoals in die grot😉. Maar als angst je belemmert om te doen wat je graag wilt – verhuizen, van baan veranderen, een reis maken, je haar afknippen – , dan is dat toch zonde? Dus voel de angst en accepteer hem. Zet die spannende stap en geniet van de opluchting. Wees trots dat je het gedaan hebt. Feel the fear en kom in beweging. Wie weet hoe ver het je brengt.

Waar dacht jij aan toen je dit las?

 

Wil je de stap samen zetten? Dat kan! Kijk hier

Wat te doen als je een offday hebt: zeven praktische tips.

Erkend coach Ingrid Zuure helpt jou vanuit haar praktijk nabij Leiden om veerkrachtig in het leven te staan.

Vierkante wielen

Mijn eerste werkweek na de vakantie startte met een offday van de ergste soort. Hier geef ik prijs hoe ik de dag door wist te komen, al moest ik wel alles op alles zetten. Hoofd en handen leken volledig uitgeschakeld en wat ik ook probeerde, ik kreeg de trein niet rijdend. Een half uur wachten op nieuwe inlogcodes omdat je zes keer je wachtwoord verkeerd intikt, het was mij niet eerder overkomen. Die onverwachte tijdstraf greep ik aan om wat papierwerk te ordenen en ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik had er een vrij alternatief alfabet van gemaakt. Het gevoel dat ik op vierkante wielen reed maakte mij zo moedeloos, dat ik aan het externaliseren sloeg. Lag het niet gewoon aan de mannen die op de etage boven mij met zwaar elektrisch gereedschap raamkozijnen aan het vervangen waren? Ja! In ieder geval een beetje. Want naast de kozijnen zaagden ze ook een stroomkabel door. Helemaal in de geest van mijn werkdag.

Vrijheid

‘Weet je wat?’ dacht ik, ‘Ik skip alles, ga een stevige strandwandeling maken en ergens koffiedrinken waar het chill is. Dat is de vrijheid van een zzp’er.’ Die gedachte gaf zo’n opgelucht gevoel dat ik mijn laptop bijna had dichtgeklapt. Want een fijn idee was het zeker, maar was het ook een goed idee? Nee.

Vluchten

Naast vrijheid had ik ook verantwoordelijkheid. De rest van de week moest ik goed beslagen ten ijs komen en dat vroeg enige voorbereiding. Met vluchten, de ware behoefte achter het strandidee, zou ik het probleem niet oplossen maar voor mij uit schuiven. Doorbijten en onder ogen zien dat ik deze offday moest ondergaan was hoe dan ook een beter plan. Maar hóe pak je het aan als alles zo moeizaam gaat?

Van offday naar opstart: 7 praktische tips

1. Vecht niet tegen jezelf.

Vechten kost kracht en die energie heb je nu hard nodig voor andere zaken. Leg je erbij neer dat het vandaag moeizaam gaat en bedenk dat een zware offday maar zelden voorkomt.

2. Vergeet voor één dag alles wat je geleerd hebt over efficiënt werken.

Adviezen om met een grote, moeilijke klus te beginnen (liefst ook nog in de ochtend!) frustreren alleen maar. Lezen van rapporten over thema’s die niet je tweede natuur zijn? Morgen weer een dag.

3. Over tweede natuur gesproken, wat zijn de aller-makkelijkste klussen die je te doen hebt?

Zijn er dingen die zó makkelijk voor je zijn dat je ze amper als werk beschouwt? Daar begin je mee, ook als ze niet belangrijk of dringend zijn. Makkelijk hoeft trouwens niet te betekenen dat een klus eenvoudig is. Als je ergens goed in bent of ergens veel van af weet is het voor jou makkelijk, ook al gaat het om hogere wiskunde.

4. Wat is de aller-leukste taak die op je to-dolijst of in je functieomschrijving staat?

Kijk nog steeds niet naar belangrijk of dringend, maar echt alleen naar leuk. Met deze klussen laad je de batterij op. En met die energie kun je aan de volgende klus beginnen. Moet je nagaan wat er met je batterij gebeurt als makkelijk en leuk ook nog eens samengaan…

5. Zoek kleine taken.

Dingen die je in minder dan een half uur kunt voltooien. Of hak grote taken in kleine stukjes. Lees van dat rapport alleen de samenvatting. Zo kun je al voor de lunch een paar projectjes afvinken en zie je dat de trein toch blijkt te rijden. Dat geeft moed.

6. Vijzel je gemoedstoestand op door je omgeving te veranderen.

Met een andere plek, een andere kamer of je bureau een kwartslag gedraaid kun je je al beter voelen. Voeg daar je favoriete muziek of een app met achtergrondgeluiden (koffietentjesgeroezemoes, vogel-getsjilp) bij, gooi het raam open en zorg voor meer of minder licht.

7. Vraag hulp.

Doe iets samen wat je normaal gesproken alleen zou doen. Vraag een collega je bij te praten in plaats van dat je je door een stapel verslagen heen moet worstelen. Lucht (kort) je hart bij iemand op of buiten je werk. Wie weet krijg je een hart onder de riem.

Het nut van dit lijstje? Hiermee doorbreek je de neerwaartse spiraal. Je vermijdt dat je energie weg gutst zonder dat je iets bereikt. Je steekt je tijd in taken met een hoge kans van slagen. Daar ga je je beter van voelen. En dat bezorgt je energie.

Vluchtgedrag of veerkracht?

Er is niets mis met het inlassen van een break. Sterker nog, het kan je veel opleveren. Vraag je alleen af wat je motief is. Doe je het om een lastige situatie te ontlopen dan hou je jezelf voor de gek. Als je ondanks dat het stroef gaat toch probeert iets voor elkaar te krijgen, laat je in ieder geval zien dat je veerkracht hebt en je verantwoordelijkheid neemt.

Succes en bedenk: aan alles komt een eind, ook aan een offday. Ik kon de volgende dag de draad weer oppakken, met op de achtergrond een lekker muziekje. Zonder dat het een noodgreep was.

En jij, hoe ga jij een offday te lijf?

Wat schone schijn en troost met elkaar te maken hebben

Een dag met verdriet

“We zijn hier vandaag, maar we hadden hier eigenlijk niet moeten zijn.”

Het waren de eerste woorden van de voorganger. Een zin die samenvatte wat alle aanwezigen voelden.

Op Facebook had ik nu een leuk filmpje van mijn hond kunnen posten. Dat hij ligt te rollen in het gras of dat hij meeloeit als er een ambulance voorbijkomt. Of een foto van het ontbijtje met mijn dochter. Mijn dagelijks leven voor de buitenwereld, maar wat je niet ziet is dat ik eigenlijk knallende koppijn heb. Koppijn omdat ik net van een begrafenis kom.

Schone schijnStairs Coaching. Maak werk van je veerkracht. Over rouw, verdriet en troost.

Op social media lacht de wereld je tegemoet. Balkonnetjes van nog geen meter diep met rijk bloeiende planten en een knus zitje. Nergens spinnenwebben, vogelpoep of hoopjes dooie bladeren. En dan die selfies van mensen die hun pilsje liften, zodat je thuis mee kunt proosten. In je eentje.

Is dat alleen maar schone schijn? Ik weet het niet.

Troost en een nieuw begin

Misschien was het creëren van dat mooie balkonnetje een manier om troost of afleiding te zoeken. Afleiding vanwege je ontslag, het eind van je relatie of omdat je iemand mist. Het opvegen van dorre bladeren, het zaaien van nieuwe bloemen en het plaatsen van een stoeltje op een plekje waar de zon schijnt. Aan het eind van een dal weer de weg omhoog weten te vinden. Iets nieuws creëren en je weer stukje bij beetje op de toekomst kunnen richten. Dat is wat foto’s óók kunnen vertellen. Zelfs als er geproost wordt. Want proosten wil niet zeggen dat er de hele tijd gedold wordt. Wellicht bieden die vrienden elkaar op dat terrasje een luisterend oor in moeilijke tijden. Meer dan dat heb je soms niet nodig om weer even verder te kunnen.

Achter elke foto schuilt een verhaal. Je weet niet altijd welk verhaal; schijn kan aardig bedriegen. Toch post ik vandaag geen foto. Er is er geen die het juiste verhaal kan vertellen. Ik heb en houd hoofdpijn en wil er niet omheen draaien.

Ik hoop dat haar naasten een luisterend oor vinden en dat er een tijd komt dat hun stoel weer in de zon staat. Zij was het waard om hoofdpijn voor te hebben.

Want we waren daar wel, maar we hadden er eigenlijk niet moeten zijn.

Six or nine? Van conflict naar begrip

Stairs Coaching. Maak werk van je veerkracht. Six or nine? Van conflict naar begrip.

Het conflict

Ik herinner het mij nog goed. Eén van mijn eerste baantjes en meteen een conflict. Onverwacht en onbedoeld. Met mijn resultaatgerichtheid, gedrevenheid en de niet goed gegeven (of niet goed begrepen) instructie van een collega botste ik in volle vaart op een zeer ervaren medewerker die standvastig, zorgvuldig en vol toewijding zijn werk deed. Het akkefietje werd groter. Anderen gingen zich ermee bemoeien en het was een belachelijk idee dat een flesje douchespul de aanleiding was. Ik wilde helemaal geen collega’s dwars zitten, laat staan ruzie maken. Hoe was ik hierin verzeild geraakt?

Het onbegrip: six or nine?

Als ik hier ‘met de kennis van nu’ op terug kijk, zie ik twee mensen vol overtuiging hun werk doen. De één heeft een lange staat van dienst en kent het klappen van de zweep. Je hoeft hem niets wijs te maken. Hij moet zijn magazijn op orde houden en verantwoording afleggen als de voorraad niet klopt. En dat komt met het vele in- en uitlopen nogal eens voor. De ander is na een paar jaar studeren gretig om aan het werk te gaan. Ze werkt op de inkoopafdeling en helpt een collega bij het maken van de folder met een snoeiharde deadline. Dus als de collega haar vraagt om voor één van de foto’s een paar artikelen uit het magazijn te halen is ze al op weg. Daar wordt ze in haar kraag gevat; een onbekend gezicht dat er met de Andrélon vandoor gaat, dat heeft de chef meteen in de gaten. Ze laat het lijstje van de collega zien, maar komt daar niet mee weg. De emoties beginnen op te lopen…

Het begrip

Het was vast niet zo uit de hand gelopen als beiden bovenstaand plaatje hadden gezien. Dan was zij met haar lijstje direct naar de magazijnman gelopen om uit te leggen wat ze nodig had en waarvoor. Of de magazijnman had zich er met een telefoontje naar boven van kunnen verzekeren dat zij geen insluiper maar een heuse collega was. Ze hadden samengewerkt, elkaar een prettige dag gewenst en waren zonder ophef weer verder gegaan met hun eigen taken.

Six or nine? Deze herinnering kwam bij mij op toen ik dit plaatje even op mij in liet werken. Heb jij ook van die akkefietjes gehad? Welke herinnering heb jij als je naar dit plaatje kijkt? Ik ben benieuwd!